De foute foto

Ik vind het naar om gefotografeerd te worden. Meestal wordt van mij net het moment vastgelegd dat ik het minst wil zien. Toen een aantal weken geleden dan ook het bericht kwam dat we voor Sarmonti een fotomoment zouden hebben met Jonnie en Therese Boer voor onze Sarmonti tegelwand, was ik alles behalve blij. Natuurlijk zag ik heus het belang van zo n foto wel, maar hoe dichterbij het moment  kwam hoe meer mijn verzet groeide. Op de dag zelf was ik er zelfs van overtuigd dat de foto veel beter zonder mij gemaakt kon worden. Gelukkig worden er van zo n momentje een heleboel foto s gemaakt zodat er altijd een aanvaardbare tussenzit. We mochten het hoofddoel natuurlijk  niet uit het oog verliezen, de tegelwand met Jonnie en Therese erbij. Dat heeft perswaarde immers. Wij niet. Het was overigens verder een leuk moment. Met champagne, die we niet op konden drinken, want we moesten allemaal nog rijden en werken.

En dan krijg je een mail met de foto s toegestuurd en constateer je vol afschuw dat er maar 1 bij zit waar je nog een beetje fotogeniek op staat!!! 1 maar! Op de rest lijk je wel een imbeciel. Je probeert duidelijk vriendelijk de camera in te kijken, schouderslaaghoezit mnhaareigenlijkenhebikgeeninkijk? maar het mag niet baten, dit is de allerslechtste foto die ooit van je gemaakt is. Bij het persbericht dat rond is gestuurd zit natuurlijk die ene foto die nog net kon.  Maar jullie mogen die gekke foto van mij wel zien, zo heel ellendig en kwetsbaar, een beetje maf en beetje scheef…want dat ben ik dan ook. Op de foto dan.

persbericht

Beeldend kunstenaar ontwerpt  unieke tegelwand bij Librije ’s Atelier

Beeldend kunstenaar Roxanne Monsanto heeft in samenwerking met producent Dick van der Sar een volstrekt unieke tegelwand met 1348 keramische tegels geplaatst in de kookschool van Jonnie en Thérèse Boer.

Roxanne Monsanto en Dick van der Sar hebben hun kennis van productprocessen en kwaliteitszorg gecombineerd met ontwerptalent en creativiteit. Dit heeft geresulteerd in hun eigen bedrijf voor tegelkunst, Sarmonti. Hierbij is niet het patroon op de tegels bepalend, maar de vorm van de tegels zelf die op een unieke en ‘Escher’- achtige methodiek in elkaar passen. Het uniek ontworpen patroon wordt voor de hele wand of vloer uitgezet zodat er nooit halve tegels nodig zijn. Sarmonti werkt met ongeglazuurde tegels van gerenommeerde fabrikanten die stuk voor stuk tot een nieuw patroon worden gesneden.

Bij De Librije is gekozen voor exclusief uit Italië geïmporteerde basistegels die zijn verwerkt tot één complete design tegelwand. Jonnie Boer noemde het al gekscherend zijn vissenschubben… Vanwege de strakke bezetting in de kookschool heeft Sarmonti ervoor gekozen om in één nacht de tegelwand te plaatsen, zodat de koks in spé ongehinderd en naar hartelust de volgende dag weer aan de kook konden.

Bij elke opdracht wordt in samenspraak met de opdrachtgever een uniek en eigen tegelpatroon ontwikkeld. Ook beschikt Sarmonti inmiddels over een fraaie basiscollectie patronen. Kijk voor meer informatie over tegels met een twist op www.sarmonti.nl

De foto die verder niemand te zien kreeg.

Verder gaat het goed met Sarmonti. En met RoxArt en de shortworks en andere leuke opdrachten. Nooitmeermaandag is tijdelijk gehalveerd, want Marian brak haar enkel op 3 plaatsen. Ze hebben haar wel weer in elkaar geschroefd, maar dat is een ander verhaal.

Het jaar van de draak

Sarmonti heeft een wand geschubd in Librije’s Hotel in Zwolle.
In een prachtig pand. In het Spinhuis dat van 1739 tot 2004 diende als vrouwengevangenis.
Na restauratie en herinrichting onder leiding van Jonnie Boer en Thérèse zijn in 2008 de deuren van Librije’zusje geopend. Er zijn veel oorspronkelijke elementen van de gevangenis bewaard gebleven. Samen met hip design een bijzonder elegant resultaat.
De tegelwand van Sarmonti is gemaakt in  Librije’s Atelier. Dat is het kookatelier, waar cursussen en workshops gegeven worden.
Niet zonder trots moet ik bekennen dat de schubben daar perfect passen, en dat de keramische platen die ik uitzocht een schot in de roos zijn omdat ze de sfeer zo mooi weerspiegelen.

De betegelde wand telt 1299 schubben, en 167 andere tegels voor 6 andere vormen voor de zijkanten, onderkanten en andere grensgevallen. De meest opzienbare vind ik toch wel de rand om de ramen, een gouden idee van mijn slimme echtgenoot, ook wel liefkozend “de Baas” genoemd.

De reacties variëren tussen complimenten waar woorden als “briljant” en “geniaal” in voorkomen, en schampere tonen.
De mooiste opmerking komt van M die zich hardop afvraagt of we gek zijn geworden om in deze tijden van recessie met zo een luxe product een markt aan te willen boren. Ronde tegels tsss wie zit daar nou op te wachten? Mooie naam. Dat wel! Sarmonti! Ze laat de r nog eens extra door haar mond rollen; Sarmonti! Leuk bedacht wel hoor, dat ronde overal. Die schubben..mja.. en dan de Librije..sjonge

Ik heb de wand stiekum tot “Draak” gedoopt! Ook al zegt verder iedereen dat het visschubben zijn.

Ik blijf aan die ronde vormen hangen, een nieuwe manier van ordenen, net als mijn schilderijen, maar dan complexer. De uitdaging ligt in de herhaling van de vorm zonder dat er een saai patroon ontstaat. Lastig want ik vind herhaling per definitie saai. Ik heb dus mijn oordeel over repeterende vormen los moeten laten en me verdiept in wat een patroon nou wél interessant maakt. Ronde vormen dus. Verbazingwekkend hoe ik nu loop te kijken naar alles om mij heen. Hoe ik gespitst ben op de tekening op een steen die ik in het bos vond, of hoe een gast in mijn atelier the flower of life schildert en wat ik daar mee kan in de tegelwanden van Sarmonti.

“Ben je nu ook al designer?” De meest voorkomende vraag van de maand.

Wat maakt iemand een designer? Ik zoek het in een encyclopedie, daar staat:
ontwerper designer – iemand die zich voor zijn beroep of uit liefhebberij bezighoudt met het ontwerpen van voorwerpen, bv. meubels of kleding, en daarbij aandacht besteedt aan de functionele en de esthetische vorm; iem. Die zich bezig houdt met industriële vormgeving..
hmmmm.. ik blijf er een beetje op broeden. Wat voor meerwaarde heeft het als ik daar een antwoord op weet? Moet het dan weer in een hokje? Net als mijn kunstenaar zijn?
Ik bedenk. Ik bedenk gewoon omdat dat in mijn hoofd nu eenmaal zo gaat met beeldprocessen, omdat ik dat kan. Of dat dan tegelpatronen zijn, landschappen, of beestjes, dat creatieve mechanisme is altijd hetzelfde. Een lijn is een lijn, een kromme of een rechte, of je die nu in een patroon of een portret toepast.

Het is bijna zaterdag. Dan gaan we weer dansen!

Tegels met een twist


Getriggerd door een mozaïekproject van mij in de zomer van 2010, begint mijn echtgenoot rond te kijken naar wat er allemaal nog meer mogelijk is op steen- en tegel gebied. Hij bedenkt iets dat nog nooit iemand gedaan heeft en het afgelopen jaar is een onderzoek geweest naar de mogelijkheden van een eeuwenoud product in een totaal nieuwe bewerking.
Een tournee langs designwinkels leert dat een beetje badkamer tegenwoordig wel een persoonlijk concept moet zijn, een verhaal hoort te hebben zelfs.
Een beetje zakgeld over, en de douchekop wordt een rainmaker.
Het nieuwe douchen doen we dankzij de nieuwe airpower technologie onder grote rainflowstralen die raindance heten en rainfall. Jaja..
Douchekoppen worden architectonische elementen met een rainbrain en natuurlijk een raindrain.
Geen kranen meer maar showerpipes en douchepanelen, aan knopjes draaien voor hitte, koelte massage of stoom. Niks geen loodgieters meer, nee straal-laboratoria voor douchetechnieken en intelligente doorstroombegrenzing, want we moeten ook een beetje zuinig doen met het milieu.
Hoe mieters onze badbeleving ook mag zijn, het lijkt er verdacht veel op dat we in onze badkamers en keukens nog steeds een recht toe recht aan mentaliteit prefereren wanneer het om de tegelmuren en vloeren gaat. Alles is keurig recht.
..en die tegels, daar gaat het ons nu om. Die willen wij anders.
We zijn gaan spelen met de vormen van tegels en ik heb patronen bedacht waar voornamelijk gebogen lijnen en organische contouren de boventoon voeren.
Een nieuwe bedrijf, met een nieuwe produkt.
We noemen het “Sarmonti.”
Het resultaat is een verbazingwekkend elegante en levendige standaard collectie en voor de durfal een uniek kunstwerk op persoonlijke situatie en wensen toegepast. Geweldig om te maken.
Zo hehe das eruit. Wilt u wel geloven dat dit al maanden jeukt?

NOOITMEERMAANDAG op ONDERNEEM’T

… en dan sta je met je bedrijf op de portal. NOOITMEERMAANDAG ONDERNEEM’T ! Die leuke nieuwe site, waar steeds meer bedrijven online aan het netwerken zijn. Blij zie je alle mailtjes die binnen stromen. Elk mailtje een nieuwe vriend, nou ja vriend, misschien zou het gewoon relatie moeten heten :-). Je wilt NOOITMEERMAANDAG zo mooi mogelijk presenteren, dus pak je nog wat aan, je doet een paar updates, verandert een paar foto’s en ojaaa dat nieuwe filmpje moet er ook nog bij, en dan DOET NIETS HET MEER!!!!! geen enkel linkje dat nog werkt, geen beweging meer in te krijgen 😦 Je belt in paniek met het bedrijf dat je site bouwde en legt nog net niet snikkend uit hoe belangrijk het is dat juist nu op dit moment met zoveel nieuwe bezoekers alles het toch echt moet doen. Een sussende stem legt uit dat het wel goed komt, maar VANDAAG NIET!!! Wat ik ook doe, smeken, boos worden, ja ik gooi zelfs nog even mn charmes in de strijd. Het mag niet baten. Moedeloos pruttel ik nog wat en langzaam dringt het besef tot mij door dat er pas maandag iets aan de site wordt gedaan en dat alle kijkers die we voor dit weekend naar onze site hebben gelokt er geen snars wijzer van zullen worden.
Ik kan nu 2 dingen doen.
Mezelf de rest van het weekend voor mn kop slaan, mezelf inprenten dat ik beter met mn tengels van de toetsen af kan blijven en dat ik het nooooit zal leren en dan zondag ofzoo die helse machine het raam uit?
Of gewoon uit met dat ding, in bad gaan liggen, de logeerkamer in orde gaan maken voor mn gasten die vanmiddag aankomen, een lekker recept ergens vandaan plukken en genieten.
Dat laatste lijkt me wel wat.
…en dan vanavond mn baljurk uit de kast en lekker dansen op het leukste feestje van mijn stad.

SHORT-WORKS De schildervierdaagse

SHORT-WORKS De schildervierdaagse, Intensieve begeleiding in creatief proces in monument Gerrit van Houten-huis Groningen.

Wil jij 4 dagen lang intensief begeleid worden in een creatief proces?
Van dinsdag tot en met vrijdag werken aan het schilderij dat je al zo lang had willen maken?
Short-Works biedt je nu die kans.
Ik kan je leren om in 4 dagen een compleet schilderij te maken.
We doen dat van woensdag tot en met zaterdag van 10.00 tot 16.00 u.
Met een lunch tussen 12.00u en 13.00u.
Dag 1.
We beginnen met een degelijke voorstudie. (houtskool)
Dag 2.
Materiaalkennis (acryl), de onderschildering en de start van het schilderij dat je altijd al wilde maken.
Dag 3-4.
We gaan samen de diepte in met dat kunstwerk van jou. Ik deel al mijn kennis en kunde, tips en trucs met je.
Als professioneel kunstenaar werk ik sinds 15 jaar aan opdrachten en geef ik les. Mijn technieken heb ik een aantal jaren verfijnd aan de klassieke academie voor schilderkunst in Groningen.
Ik wil in deze short-works  maximaal 4 personen begeleiden.
Ik heb voor deze werkwijze de naam “SHORT-WORKS” bedacht, zomaar eens iets anders dan workshops.
Voor deze short-work betaal je € 350 euro pp inclusief materiaal en lunch.
De short-work start op 3 april  en duurt t/m 6 april 2013
Durf jij?

Tiny ghosts and daily movements

Expositie “Tiny ghosts and daily movements”
Een persoonlijk en intiem eerbetoon aan de schoonheid van kleine grote dingen.
Kleine pretentieloze kunstwerken, gemaakt uit plezier en emotie, uit noodzaak en bewondering.
Als herinnering aan wat ooit bestond en als troost voor wat er altijd zal zijn.
Beelden als herinnering
Mijn puber-dochter het beeld van hoe ze nog dat meisje was, en trots haar vleugels droeg. Als Psyche van Couperus
De bomen in de regen en die ene berk in t bos die bijna niemand zag
Het eitje in de morgen, eindeloze herhalingen van veilige rituelen
De vergankelijkheid van de kleine verdroogde vondsten uit zee, gekoesterd, vastgelegd om vooral te onthouden hoe klein en kwetsbaar we zijn
De tiny ghosts die hun oorsprong vonden in de actionpaints, en stiekum in de kunstwerken in leven worden gehouden. Niemand snapt hun vorm en toch worden ze gezien en aanvaard.
De expositie wordt geopend 2 oktober 2011 om 16.00 uur in de
Vide aan de Rademarkt 12 in Groningen
En ik zoek nog steeds iemand die dat op een ludieke manier wil ondersteunen.
Zomaar, omdat het leuk is, of in ruil voor een kunstwerk.
C.L. Roxanne Monsanto

Oud verhaal voor het slapen gaan


Wanneer 24 uren in een dag niet meer genoeg zijn voor mij is het tijd om M te bezoeken.
Ze wuift al mijn muizenissen weg en glimlacht mijn geest weer schoon.
Ik klaag wat over mijn chronisch volgepropte weken en de bijbehorende vermoeienissen, zij schudt haar doorzichtige haren en veren heen en weer en ik hoor zachtjes “tssssssss ………

Ze pakt een schaal en zingend legt zij het vol met stenen, grote gave keien en ze vraagt mij: kan er nog meer in?
Ik zeg haar dat de schaal vol is en dat er niets meer bij kan.
Ze pakt een ronde pot vol kleine kiezels en keert deze om boven de grote schaal. Ze schudt de schaal wat heen en weer en de kiezels vinden met gemak genoeg openingen tussen de keien.
Ik moet lachen om haar zelfvoldane uitdrukking.
Ze vraagt me nogmaals of er nog meer in de schaal kan, en nu weet ik het niet zeker.
Ze heeft die duivelse blik in haar ogen. Ik zeg haar dat ik denk dat er niets meer bij kan.
Ze grijpt om zich heen op de grond en haar handen vullen zich met zand. Ze strooit nog minstens 7 handen vol zand in de schaal, voordat deze echt vol zit, en ik weet zeker dat er nu echt niets meer bij kan.
Of toch……
M loopt weg en komt terug met een fles wijn. Ik voel de lach in mij op borrelen als ik haar bedoeling doorzie. En ja hoor, bijna de hele fles kan er nog bij.
We zitten zomaar een poosje bij elkaar. Het heeft geen zin om aan haar te vragen waarom ze dit doet of wat de bedoeling is, ze vertelt het pas als zij dat wil.
En dan komt het.
De schaal is mijn leven.
De keien zijn de belangrijke dingen in mijn leven – Partner, kinderen, familie, gezondheid, vrienden, mijn passie.
Het zijn de dingen die zo belangrijk voor me zijn, dat wanneer al het andere in mijn leven er niet meer zou zijn, maar dit nog wel, mijn leven nog steeds meer dan de moeite waard is.
De kiezelsteentjes zijn de andere dingen die er toe doen mijn huis, mijn tuin, mijn atelier. Ze zijn allemaal vervangbaar.
Het zand is al het andere, de kleine dingen.
Wanneer het zand als eerste in de schaal zou zijn terecht gekomen, zou er geen ruimte zijn geweest voor de stenen en kiezels.
Dit geldt ook voor mijn leven.

Wanneer ik heel de dag al mijn tijd en energie geeft aan de kleine dingen, zal ik nooit ruimte of tijd hebben voor de dingen die echt belangrijk voor mij zijn.
Belangrijk.
Prioriteiten.
Ik moet met mijn kinderen spelen.
Tijd nemen om naar de dokter te gaan als dat nodig is.
Mijn lief mee nemen naar een feest en dansen.
Schilderen.
De rest is zand.
Ik zit hier lang over na te denken, maar er valt geen speld tussen te krijgen.
Wat ze zegt klopt altijd.

Ik zie hoe ze aanstalten maakt om weer te verdwijnen, en reik naar haar.
“En de wijn?”vraag ik.
Ze is al bijna helemaal weg als ik die zangerige stem hoor fluisteren; 
“Het laat je zien, dat hoe vol je leven ook lijkt, er altijd ruimte is voor een mooi glas wijn.”

Nachtbrei

Ik hoorde gisteren dat ik wat liever moest zijn tegen mijzelf. Ik ben te streng!
Dat weet ik al wel een tijdje, maar ik vind dat ik daar een heel geldig excuus voor heb. Ik wil een soort van kwaliteitsleventje hebben. Ik grap er wel eens over en dan brul ik het hardst op feestjes in mijn stad dat ik groots en meeslepend zal leven, maar eigenlijk meen ik dat.
Ik wordt een beetje kriegel van mensen die mij vertellen dat ik mijn lat te hoog heb liggen, maar weet je zelfs met mijn lengte kan ik makkelijk onder mijn latje door. Ik weet ergens wel dat ze gelijk hebben, vooral in de periodes dat ik weer eens ten onder ga aan mijn eisenpakketje. En toch…al dat gecrash is ook ergens goed voor. Het is een hele natuurlijke manier om te ervaren dat je even een dag of wat rustig aan moet doen. Op zulke momenten moet je jezelf verwennen en dan kom je ineens weer als herboren tevoorschijn, met een beetje mazzel net op tijd voor het volgende feestje. Ik ben momenteel voor drie bedrijven aan het dingessen. s Nachts vormen mijn dromen en loopjes de meest bizarre combinaties tussen alle mogelijkheden van die 3 bedrijven. Daar word ik doodmoe van maar wat ben ik s morgens blij met de nachtbrei die is blijven hangen. Met die brei ga ik overdag dan weer aan het werk en ik zie aan mijn horizon de beroemde kerstcrash al gloren. Die valt elk jaar in de vakantie. Ook weer mooi opgelost.
Ik hoorde gisteren ook dat ik mij schuldig voel over alles wat mis is gegaan in mijn leven. Dat is nogal wat, want er ging een boel mis, en ik hoorde die uitspraak uit mijn eigen mond komen.
Daar zit dan meteen dat strenge naar mezelf toe en ik kreeg de boodschap mee om vooral mezelf te vergeven. Andere mensen hoefde (nog) niet. Maar mij moest ik vergeven.
Nuh..daar gaat ie dan;
Lieve Roxanne
Ik vergeef je alle vergissingen die je beging.
Omdat je niet beter wist en nooit uit kwade bedoelingen handelde vind ik het sowieso een beetje overdreven dat je je schuldig voelt over je daden, maar ja je bent wel een beetje een drama-queen wat dat betreft en dat laatste vergeef ik je ook meteen maar.
Verder is het heel normaal dat je nog steeds boos bent op een aantal mensen. Die hebben dat namelijk verdiend. Dat zijn mensen die jou moedwillig pijn hebben gedaan, niet per ongeluk of zonder dat ze het wisten..nee expres.
Droom dus nog maar lekker een poosje verder over hoe je je zult wreken op ze.
Dat vergeef ik je Roxanne.
Wat je moederschap betreft..ach je weet wel dat wakker liggen niet helpt. En het laatste incident was wel heel duidelijk een issue over loslaten. Net toen je daar eindelijk aan toe was, ging het heel erg mis met je kind. Net toen je even niet keek gebeurde er iets naars. Nu kun je twee kanten op. Je kunt er voor kiezen dat halve uurtje ook boven op je grut te blijven zitten en ze nog beter te beschermen, maar je hebt al ervaren dat er momenten zijn dat dat niet kan. Je kunt er ook voor kiezen om je kroost op te vangen na een traumatische gebeurtenis en ze te troosten, zoals alleen jij dat kan. Er volledig zijn voor ze als ze dat nodig hebben, en je terug trekken wanneer dat niet het geval is. Het zijn pubers lieve Roxanne, en je hebt ze tot nu toe heel erg intensief begeleid. Genoeg om ze nu zelf hun keus te laten maken. Stop dus nu ook maar met je schuldig voelen over de fouten die zij maken.
Ik vergeef je al je woede. Opgeslagen in dat slimme lijf van je, dus dat kun je nu ook laten gaan.
Ik vergeef je je al je fratsen, die je denkt nodig te hebben als een soort brandstof om de paljas uit te hangen.
O en stop alsjeblieft ook met die idioot hoge levensverwachting, je kwaliteitsdingetje. Groots en meeslepend leef je toch wel, ook in je diepste dalen.
Ik voel nog niks
Ik ga het gewoon bloggen, dan wordt het iets plechtigs!

Zeeleven van dood

Bericht uit de stille oceaan 320 km ten noord-oosten van Oahu.
Eerst viel het niet zo op en zag het er zelfs wel mooi uit al die drijvende flarden door mijn sfeer.
Ik ben gek op onbekende wezens in het water. Je zou de plek waar ik slaap eens moeten zien. Sprookjesachtig.
Even leek het of we niet ouder konden worden konden. Onze huid werd olie-achtig. De meesten van ons zagen er fabelachtig uit vlak voordat ze stierven.
Later werd het steeds voller op mijn leefplaats en moesten we de sfeer verlaten. Uit de stilte de stroom in. Het leeft niet fijn in de stroom, ik houd van stilte en rust. De stroom bruist alleen maar. Eindeloos door.
De dieren die er nog zijn vechten om eten want dat is er steeds minder. En wat er wel is, daar wordt je ziek van.
Iedereen is steeds vaker ziek van de flarden. De dolfijnen noemen het plastic, het zal wel, ze zijn erg slim.
We zien ze steeds minder hier in de stroom. Jammer, het waren de enige wezens met wie ik nog een beetje contact van betekenis kon hebben. Van mijn familie is nu iedereen dood denk ik, we waren nooit erg sterk.
De anderen zijn vertrokken of hebben zich verstopt. Alsof dat helpt.
Nu ik veel alleen ben denk ik vaak na over hoe het nu verder moet met mij.
Ik ben moe van de beweging. Moe van de eeuwige deining.
Ik zou wel weer eens stil willen liggen.
Ik ben een paar keer naar de kust gezwommen maar daar is het zo vol met alles dat ik zeker weet dat daar geen plek is voor mij.
Terug de sfeer in kan niet meer, het ligt daar helemaal vol met plastic.
Onder water is het daar nu overal donker. Er is te weinig zuurstof en ik krijg het water niet meer goed door mijn kieuwen.
Je kunt daar alleen nog maar boven de spiegel zijn.
Af en toe hoor ik van plaatsen waar het heel rustig is. Stilte schijnt niet meer te bestaan. Rust nog wel. En er is genoeg water om te blijven leven. Maar om bij die rust te komen moet ik eerst door dat volle heen.
Ik hoor ze al wanneer ik kilometers voor het zand lig. Hoe zal dat klinken als je daar tussen bent. Het plastic komt daar vandaan. Ik heb het ze vanaf hun boten wel in het water zien gooien alsof het niets was, zo zonder te kijken, zo achteloos. Ik denk dat het voor hen geen betekenis heeft, als ze er zo makkelijk afstand van doen.
De dolfijnen noemen hen mensen. Het zal wel, ze zijn erg slim, die dolfijnen.
Die mensen zagen er helemaal niet slecht uit. Alleen anders.
We lijken op elkaar.
Als in een soort verwantschap.
Ze weten helemaal niet dat wij er dood van gaan.
Ze weten niet eens van ons bestaan.
Misschien moet ik gewoon naar ze toe zwemmen en ze vertellen hoeveel ellende ze ons gekost hebben.
Misschien hebben ze er zelf ook wel last van.
Er schijnt aan de andere kant van dat land ook zee te zijn. En als ik de andere kant uit zwem is daar ook land met aan de andere kant zee. Zou er in een van die landen geen water zijn waar ik door heen kan zwemmen naar de andere zee?
Maar wat als het daar net zo vies is geworden. Ik heb van de dolfijnen wel eens gehoord dat het water dat door de landen stroomt voor ons niet meer veilig is. Het zal wel. Waar zijn zij eigenlijk naar toe gegaan…Ze zijn zo slim, die dolfijnen.
Het lijkt wel een stukje uit een sprookje, maar het zijn voornamelijk feiten….
Jaarlijks belanden miljoenen tonnen afval in de oceanen. Tachtig procent hiervan is plastic. Het plastic wordt meegevoerd door de grote hoofdstromingen in de wereldzeeën.
De hoeveelheid plastic is zo groot dat er nu midden in de stille oceaan een eiland drijft van plastic met een oppervlak zo groot als Frankrijk, Portugal en Spanje samen. Dat plastic lost niet op maar verandert in steeds kleinere deeltjes en steeds meer en meer en meer, tot er zoveel is dat onze zeeën en oceanen verzadigd zijn, en onze vogels, en onze vissen die wij zelf ook eten en uiteindelijk wij..verzadigd van plastic. Omdat ook onze ingewanden net als dat van de vogels en vissen de kunststoffen niet verteren duurt het niet zo heel erg lang meer voor wij als soort ook in de problemen komen. De overheden hebben met dit verteringsproces blijkbaar niet zoveel moeite. De verantwoordelijkheden in deze geschiedenis worden naar elkaar afgeschoven. Milieuorganisaties signaleren dit probleem, maar weten de oplossing ook niet.
Wist u bijvoorbeeld dat op elk strand ter wereld het zand al vermengd is met kleine stukjes plastic? Nee? Ik wist het ook niet.
Maar nu wel.
Tegen de tijd dat de mensheid merkt dat er gezondheidsproblemen ontstaan is het véél te laat. Over een paar generaties zijn de problemen niet meer te overzien. Gaan we nu afwachten wat voor ziekten en afwijkingen ontstaan?
Ik ben me ervan bewust hoe afgezaagd het klinkt als ik schrijf over hoe we als individu het verschil moeten gaan maken.
..en toch…
Ik heb een domeinnaam geclaimd.
Druppelopdegloeiendeplaat.nl.
Verder heb ik mijn laatste plastic tas gekocht. Dat kan ik na dit blogje nooit meer doen. Het is maar een klein dingetje. Een druppel op een gloeiende plaat. Maar stel je voor dat iedereen dit zou doen?
Er zijn een aantal initiatieven die echt zouden kunnen werken. Die ga ik verzamelen op druppelopdegloeiendeplaat.nl
U hoort hier meer van.