Oud verhaal voor het slapen gaan


Wanneer 24 uren in een dag niet meer genoeg zijn voor mij is het tijd om M te bezoeken.
Ze wuift al mijn muizenissen weg en glimlacht mijn geest weer schoon.
Ik klaag wat over mijn chronisch volgepropte weken en de bijbehorende vermoeienissen, zij schudt haar doorzichtige haren en veren heen en weer en ik hoor zachtjes “tssssssss ………

Ze pakt een schaal en zingend legt zij het vol met stenen, grote gave keien en ze vraagt mij: kan er nog meer in?
Ik zeg haar dat de schaal vol is en dat er niets meer bij kan.
Ze pakt een ronde pot vol kleine kiezels en keert deze om boven de grote schaal. Ze schudt de schaal wat heen en weer en de kiezels vinden met gemak genoeg openingen tussen de keien.
Ik moet lachen om haar zelfvoldane uitdrukking.
Ze vraagt me nogmaals of er nog meer in de schaal kan, en nu weet ik het niet zeker.
Ze heeft die duivelse blik in haar ogen. Ik zeg haar dat ik denk dat er niets meer bij kan.
Ze grijpt om zich heen op de grond en haar handen vullen zich met zand. Ze strooit nog minstens 7 handen vol zand in de schaal, voordat deze echt vol zit, en ik weet zeker dat er nu echt niets meer bij kan.
Of toch……
M loopt weg en komt terug met een fles wijn. Ik voel de lach in mij op borrelen als ik haar bedoeling doorzie. En ja hoor, bijna de hele fles kan er nog bij.
We zitten zomaar een poosje bij elkaar. Het heeft geen zin om aan haar te vragen waarom ze dit doet of wat de bedoeling is, ze vertelt het pas als zij dat wil.
En dan komt het.
De schaal is mijn leven.
De keien zijn de belangrijke dingen in mijn leven – Partner, kinderen, familie, gezondheid, vrienden, mijn passie.
Het zijn de dingen die zo belangrijk voor me zijn, dat wanneer al het andere in mijn leven er niet meer zou zijn, maar dit nog wel, mijn leven nog steeds meer dan de moeite waard is.
De kiezelsteentjes zijn de andere dingen die er toe doen mijn huis, mijn tuin, mijn atelier. Ze zijn allemaal vervangbaar.
Het zand is al het andere, de kleine dingen.
Wanneer het zand als eerste in de schaal zou zijn terecht gekomen, zou er geen ruimte zijn geweest voor de stenen en kiezels.
Dit geldt ook voor mijn leven.

Wanneer ik heel de dag al mijn tijd en energie geeft aan de kleine dingen, zal ik nooit ruimte of tijd hebben voor de dingen die echt belangrijk voor mij zijn.
Belangrijk.
Prioriteiten.
Ik moet met mijn kinderen spelen.
Tijd nemen om naar de dokter te gaan als dat nodig is.
Mijn lief mee nemen naar een feest en dansen.
Schilderen.
De rest is zand.
Ik zit hier lang over na te denken, maar er valt geen speld tussen te krijgen.
Wat ze zegt klopt altijd.

Ik zie hoe ze aanstalten maakt om weer te verdwijnen, en reik naar haar.
“En de wijn?”vraag ik.
Ze is al bijna helemaal weg als ik die zangerige stem hoor fluisteren; 
“Het laat je zien, dat hoe vol je leven ook lijkt, er altijd ruimte is voor een mooi glas wijn.”

Advertenties

Nachtbrei

Ik hoorde gisteren dat ik wat liever moest zijn tegen mijzelf. Ik ben te streng!
Dat weet ik al wel een tijdje, maar ik vind dat ik daar een heel geldig excuus voor heb. Ik wil een soort van kwaliteitsleventje hebben. Ik grap er wel eens over en dan brul ik het hardst op feestjes in mijn stad dat ik groots en meeslepend zal leven, maar eigenlijk meen ik dat.
Ik wordt een beetje kriegel van mensen die mij vertellen dat ik mijn lat te hoog heb liggen, maar weet je zelfs met mijn lengte kan ik makkelijk onder mijn latje door. Ik weet ergens wel dat ze gelijk hebben, vooral in de periodes dat ik weer eens ten onder ga aan mijn eisenpakketje. En toch…al dat gecrash is ook ergens goed voor. Het is een hele natuurlijke manier om te ervaren dat je even een dag of wat rustig aan moet doen. Op zulke momenten moet je jezelf verwennen en dan kom je ineens weer als herboren tevoorschijn, met een beetje mazzel net op tijd voor het volgende feestje. Ik ben momenteel voor drie bedrijven aan het dingessen. s Nachts vormen mijn dromen en loopjes de meest bizarre combinaties tussen alle mogelijkheden van die 3 bedrijven. Daar word ik doodmoe van maar wat ben ik s morgens blij met de nachtbrei die is blijven hangen. Met die brei ga ik overdag dan weer aan het werk en ik zie aan mijn horizon de beroemde kerstcrash al gloren. Die valt elk jaar in de vakantie. Ook weer mooi opgelost.
Ik hoorde gisteren ook dat ik mij schuldig voel over alles wat mis is gegaan in mijn leven. Dat is nogal wat, want er ging een boel mis, en ik hoorde die uitspraak uit mijn eigen mond komen.
Daar zit dan meteen dat strenge naar mezelf toe en ik kreeg de boodschap mee om vooral mezelf te vergeven. Andere mensen hoefde (nog) niet. Maar mij moest ik vergeven.
Nuh..daar gaat ie dan;
Lieve Roxanne
Ik vergeef je alle vergissingen die je beging.
Omdat je niet beter wist en nooit uit kwade bedoelingen handelde vind ik het sowieso een beetje overdreven dat je je schuldig voelt over je daden, maar ja je bent wel een beetje een drama-queen wat dat betreft en dat laatste vergeef ik je ook meteen maar.
Verder is het heel normaal dat je nog steeds boos bent op een aantal mensen. Die hebben dat namelijk verdiend. Dat zijn mensen die jou moedwillig pijn hebben gedaan, niet per ongeluk of zonder dat ze het wisten..nee expres.
Droom dus nog maar lekker een poosje verder over hoe je je zult wreken op ze.
Dat vergeef ik je Roxanne.
Wat je moederschap betreft..ach je weet wel dat wakker liggen niet helpt. En het laatste incident was wel heel duidelijk een issue over loslaten. Net toen je daar eindelijk aan toe was, ging het heel erg mis met je kind. Net toen je even niet keek gebeurde er iets naars. Nu kun je twee kanten op. Je kunt er voor kiezen dat halve uurtje ook boven op je grut te blijven zitten en ze nog beter te beschermen, maar je hebt al ervaren dat er momenten zijn dat dat niet kan. Je kunt er ook voor kiezen om je kroost op te vangen na een traumatische gebeurtenis en ze te troosten, zoals alleen jij dat kan. Er volledig zijn voor ze als ze dat nodig hebben, en je terug trekken wanneer dat niet het geval is. Het zijn pubers lieve Roxanne, en je hebt ze tot nu toe heel erg intensief begeleid. Genoeg om ze nu zelf hun keus te laten maken. Stop dus nu ook maar met je schuldig voelen over de fouten die zij maken.
Ik vergeef je al je woede. Opgeslagen in dat slimme lijf van je, dus dat kun je nu ook laten gaan.
Ik vergeef je je al je fratsen, die je denkt nodig te hebben als een soort brandstof om de paljas uit te hangen.
O en stop alsjeblieft ook met die idioot hoge levensverwachting, je kwaliteitsdingetje. Groots en meeslepend leef je toch wel, ook in je diepste dalen.
Ik voel nog niks
Ik ga het gewoon bloggen, dan wordt het iets plechtigs!

Zeeleven van dood

Bericht uit de stille oceaan 320 km ten noord-oosten van Oahu.
Eerst viel het niet zo op en zag het er zelfs wel mooi uit al die drijvende flarden door mijn sfeer.
Ik ben gek op onbekende wezens in het water. Je zou de plek waar ik slaap eens moeten zien. Sprookjesachtig.
Even leek het of we niet ouder konden worden konden. Onze huid werd olie-achtig. De meesten van ons zagen er fabelachtig uit vlak voordat ze stierven.
Later werd het steeds voller op mijn leefplaats en moesten we de sfeer verlaten. Uit de stilte de stroom in. Het leeft niet fijn in de stroom, ik houd van stilte en rust. De stroom bruist alleen maar. Eindeloos door.
De dieren die er nog zijn vechten om eten want dat is er steeds minder. En wat er wel is, daar wordt je ziek van.
Iedereen is steeds vaker ziek van de flarden. De dolfijnen noemen het plastic, het zal wel, ze zijn erg slim.
We zien ze steeds minder hier in de stroom. Jammer, het waren de enige wezens met wie ik nog een beetje contact van betekenis kon hebben. Van mijn familie is nu iedereen dood denk ik, we waren nooit erg sterk.
De anderen zijn vertrokken of hebben zich verstopt. Alsof dat helpt.
Nu ik veel alleen ben denk ik vaak na over hoe het nu verder moet met mij.
Ik ben moe van de beweging. Moe van de eeuwige deining.
Ik zou wel weer eens stil willen liggen.
Ik ben een paar keer naar de kust gezwommen maar daar is het zo vol met alles dat ik zeker weet dat daar geen plek is voor mij.
Terug de sfeer in kan niet meer, het ligt daar helemaal vol met plastic.
Onder water is het daar nu overal donker. Er is te weinig zuurstof en ik krijg het water niet meer goed door mijn kieuwen.
Je kunt daar alleen nog maar boven de spiegel zijn.
Af en toe hoor ik van plaatsen waar het heel rustig is. Stilte schijnt niet meer te bestaan. Rust nog wel. En er is genoeg water om te blijven leven. Maar om bij die rust te komen moet ik eerst door dat volle heen.
Ik hoor ze al wanneer ik kilometers voor het zand lig. Hoe zal dat klinken als je daar tussen bent. Het plastic komt daar vandaan. Ik heb het ze vanaf hun boten wel in het water zien gooien alsof het niets was, zo zonder te kijken, zo achteloos. Ik denk dat het voor hen geen betekenis heeft, als ze er zo makkelijk afstand van doen.
De dolfijnen noemen hen mensen. Het zal wel, ze zijn erg slim, die dolfijnen.
Die mensen zagen er helemaal niet slecht uit. Alleen anders.
We lijken op elkaar.
Als in een soort verwantschap.
Ze weten helemaal niet dat wij er dood van gaan.
Ze weten niet eens van ons bestaan.
Misschien moet ik gewoon naar ze toe zwemmen en ze vertellen hoeveel ellende ze ons gekost hebben.
Misschien hebben ze er zelf ook wel last van.
Er schijnt aan de andere kant van dat land ook zee te zijn. En als ik de andere kant uit zwem is daar ook land met aan de andere kant zee. Zou er in een van die landen geen water zijn waar ik door heen kan zwemmen naar de andere zee?
Maar wat als het daar net zo vies is geworden. Ik heb van de dolfijnen wel eens gehoord dat het water dat door de landen stroomt voor ons niet meer veilig is. Het zal wel. Waar zijn zij eigenlijk naar toe gegaan…Ze zijn zo slim, die dolfijnen.
Het lijkt wel een stukje uit een sprookje, maar het zijn voornamelijk feiten….
Jaarlijks belanden miljoenen tonnen afval in de oceanen. Tachtig procent hiervan is plastic. Het plastic wordt meegevoerd door de grote hoofdstromingen in de wereldzeeën.
De hoeveelheid plastic is zo groot dat er nu midden in de stille oceaan een eiland drijft van plastic met een oppervlak zo groot als Frankrijk, Portugal en Spanje samen. Dat plastic lost niet op maar verandert in steeds kleinere deeltjes en steeds meer en meer en meer, tot er zoveel is dat onze zeeën en oceanen verzadigd zijn, en onze vogels, en onze vissen die wij zelf ook eten en uiteindelijk wij..verzadigd van plastic. Omdat ook onze ingewanden net als dat van de vogels en vissen de kunststoffen niet verteren duurt het niet zo heel erg lang meer voor wij als soort ook in de problemen komen. De overheden hebben met dit verteringsproces blijkbaar niet zoveel moeite. De verantwoordelijkheden in deze geschiedenis worden naar elkaar afgeschoven. Milieuorganisaties signaleren dit probleem, maar weten de oplossing ook niet.
Wist u bijvoorbeeld dat op elk strand ter wereld het zand al vermengd is met kleine stukjes plastic? Nee? Ik wist het ook niet.
Maar nu wel.
Tegen de tijd dat de mensheid merkt dat er gezondheidsproblemen ontstaan is het véél te laat. Over een paar generaties zijn de problemen niet meer te overzien. Gaan we nu afwachten wat voor ziekten en afwijkingen ontstaan?
Ik ben me ervan bewust hoe afgezaagd het klinkt als ik schrijf over hoe we als individu het verschil moeten gaan maken.
..en toch…
Ik heb een domeinnaam geclaimd.
Druppelopdegloeiendeplaat.nl.
Verder heb ik mijn laatste plastic tas gekocht. Dat kan ik na dit blogje nooit meer doen. Het is maar een klein dingetje. Een druppel op een gloeiende plaat. Maar stel je voor dat iedereen dit zou doen?
Er zijn een aantal initiatieven die echt zouden kunnen werken. Die ga ik verzamelen op druppelopdegloeiendeplaat.nl
U hoort hier meer van.

Spaanse Margrieten en de moed der dingen

miljoenen bloemen
hebben mijn zomer vol gebloeid
over een maand zijn ze vergeten.
maar die ene Spaanse Margriet
die mij eind oktober nog verraste
blijft in mijn hoofd, die vergeet ik niet
dat rijmt zomaar
dus is het waar

Er wordt vandaag een kastanje omgehaald in de tuinen. Een moedige meneer is vanochtend steeds hoger in de dode boom geklommen. Vol afgrijzen staan wij af en toe een schietgebedje voor hem op te zeggen, natuurlijk met de camera paraat, want dit moet vastgelegd.

Omhelzing, zo bizar, maar een andere manier om vandaag dit wezen te verwijderen is er niet. Kappen is geen optie, want de tuin is te klein en onze huizen staan er om heen. Deze man gaat dus naar de top om van daar steeds meer boom te verwijderen. Tak voor tak zal hij zich vandaag zijn weg naar de grond banen.
..hoger en hoger
..voorzichtig worden de afgezaagde takken aan touwen met lieren naar beneden gelaten om de tuinen op de grond tegen vallend geweld te beschermen.
…en daar gaat ze dan….
..met een enorme dreun gaat ze neer en dan is het een poosje stil.
Ik sta daar maar een beetje met mn camera.
Misschien komt er nog wel per ongeluk een gedicht van.

Een ding is zeker, de buurman heeft voor de hele winter genoeg haardhout. Er is ineens een grote lege plek in de tuinen, en gek genoeg wordt het er niet lichter van.

Nooit meer maandag in de hotelkeuken

Dat alle workshops bij NOOITMEERMAANDAG een feestje zijn dragen we al een poosje uit. Dat het ook elke keer weer zo uitpakt kunnen we eigenlijk niet eens echt helpen, Marian en ik doen gewoon ons ding.
Deze week was er in het atelier van Marian weer zo’n feestje.
Een vrijgezellenfeestje.
De aanstaande bruid droeg een paarse pruik, een strooien rok en een grote strik met de overbodige tekst “ ik ga trouwen.” Ze genoot. Ze genoot van de dag, van haar vriendinnen, het op handen zijnde huwelijk, die outfit, ze haalde haar schouders erover op en schudde haar lila lokken naar achteren, en smeerde de verf nog eens lekker uit.
Marian en ik vinden dan dat de hele wereld klopt.
Een medevrijgezellenfeestganger had speciaal voor de gelegenheid hele oude laarsjes aangetrokken met idee dat het vies moest kunnen worden, maar nergens was ook maar een spatje verf te bekennen aan het eind van de workshop. Dan maar een bloemetje hier en daar heeft ze gedacht.
Lachend hebben we het even aan staan kijken en omdat het onmogelijk is je op zo’ n moment te beheersen hebben we met toestemming van de eigenares op onvervalste NOOITMEERMAANDAG-wijze de laarzen een Pollockwaardige upgrade gegeven. Een actionpaint waar ze nog lang plezier van heeft want de vlekken gaan er nooit meer uit.

Helaas was dit het laatste feestje op deze plek; de hotelkeuken van de voormalige hotelvakschool. Marian huurt lekker in tegenspraak met de antikraakwet van Carex , maar is daar nu de dupe van geworden.
Na jarenlang werken van verhuizing tot verhuizing, talrijke ateliers verder is er plots geen nieuwe ruimte in het verschiet. Lichte paniek heeft zich van ons meester gemaakt aangezien we tot diep in december nog boekingen hebben voor de workshops die in haar atelier passen. Het is ook niet zo dat Marian met een kleine studio toe kan, na wat zij al die jaren heeft verzameld …nou ja kijk hier maar dan snap je het wel en denk dan even aan het formaat van haar kunstwerken. In het huidige atelier ligt nog steeds een schaap van 7 meter.
We hebben er zo lang mogelijk luchtig over gedaan, maar vandaag stond ze haar eerste schilderijen in te pakken en was er opeens verdriet.

Aan ruimte komen is niet alleen het probleem, maar een permanente ruimte die aan alle eisen voldoet..kom er maar eens om.
Het wordt voorlopig een beetje zwerven.
In mijn ateliers aan het Damsterdiep, in de voormalige NOOITMEERMAANDAG-galerieruimte aan de Westersingel, en op lokatie her en der.
We zijn creatief genoeg om dit op te lossen, maar jammer is het wel.

Ik heb sinds deze week internet in mijn ateliers.

Pindasoepje

Ik ben half Surinaams. Dat merkt verder niemand aan mij. Ik had net zo goed Marokkaans of Turks of Spaans kunnen zijn.
Als ik reis wordt ik aangesproken in de taal van het land waar ik ben. Ik ben een soepje
Ik ben bijna nooit bezig met mijn afkomst, al komt het wel geregeld ter sprake in de “wat-voor-een-ras-ben-jij?”-vragen.
Soeppraatjes vind ik dat altijd en meestal begin ik te schutteren met het enige echte Surinaamse bewijs; mijn pindasoep. Een traditie die ik koester en met veel bombarie op feestdagen en andere bijeenkomsten misbruik om vooral veel leuke mensjes de keuken in te lokken en rond de keukentafel te gijzelen.

In mijn familie zijn een flink aantal mensen die pindasoep kunnen maken, zo moeilijk is dat natuurlijk ook niet. De recepten variëren. Zo heb ik een tante die gewoon een hele kip in de soep doet en alles erin laat zitten; botjes, velletjes en dingetjes die je niet meer herkent en voor de zekerheid op de rand van je bord legt. Grote stukken vlees en groente kom je ook bij sommige pindasoepkokers tegen. Dat moet echt met beleid naar je mond en dan gaat het soms toch nog fout. Daar heb je je “tengels” voor nodig. Echt Surinaams is dat.
De pindasoep die ik maak heb ik van mijn moeder geleerd, zij trekt de basis van kipfilet. Een keurig soepje, zo eentje waar je niet dingessen uit je mond hoeft te plukken en die je gewoon met een lepel kunt eten.
Dat eten is altijd wel een dingetje in de huiselijke kring. Er wordt heel kritisch geproefd… hmmmmmm had wel iets meer van dat dittum in gemogen, ja en iets minder van dattum, een liefdevol gekissebis zoals dat binnen mijn familie hoort te bestaan, ook een traditie.
Natuurlijk is de pindasoep van mijn moeder het lekkerste.

Gisteren vierden we met de hele familie de verjaardag van neef Jimmy.
Er was pindasoep. Die van mijn moeder.

twee liter pindasoep
3 kipfilets kleingesneden met 2 liter water opzetten
2 uien, waarvan een halve met drie kruidnagelen erin gestoken(niet
vergeten er weer uit te halen)
twee preien, zo fijn of grof als je wilt
2 a 3 tomaten in blokjes en het liefst ontveld
4 a 5 kippeboullonblokjes
2 a 3 teentjes knoflook
1 eetlepel bamikruiden van conimex
1 a 2 theelepels sambal badjak
1/2 eetlepel kerriepoeder
mespuntje nootmuskaat
Verder naar eigen smaak toevoegen: zwarte peper
scheutje ketjap manis
worchestershiresauce
Aan het eind van de kooktijd roer je er 1½ pot pindakaas doorheen.
Ergens gaat er dan ook nog iets doorheen wat ik niet ga verklappen. Om je dit recept eigen te maken verzin je uiteindelijk iets dat alleen jij doet. Zo wordt het jouw soepje.

De wilde ganzen vliegen helemaal de verkeerde kant op lately, richting zuiden. Daar word ik altijd een beetje triest van.

Natural Networking festival

#NNF10

Natural networking festival in Elp. Waarom? Zomaar, om eens een keer iets anders te doen met NooitMeerMaandag, misschien een beetje inspiratie tappen uit de natuur. Marian en ik hadden ons er niet al te veel van voorgesteld. Wel hadden we zin in een weekend met een tent in de bossen, maar netwerken…

Dat netwerken ging uiteindelijk vanzelf natuurlijk, hoe kan het ook anders op het “natural networking festival
We waren ingedeeld om een actionpaint a la NooitMeerMaandag te geven. Lekker gooien en smijten met verf.
We werkten met z’n tweetjes als altijd, maar er was deze keer nog iets anders.
Groots, levend, alsof het bos bestond uit een enorm orgaan.

Ik ken deze terreinen van Staatsbosbeheer van zomerweken vol “Buitenkunst.” Tientallen kunstworkshops werden daar gegeven in allerlei disciplines.
Ik durfde toen nog niks. Ik was met volle overgave moeder en probeerde een relatie met iemand in stand te houden die bij voorbaat al mislukt was. Af en toe ging ik 5 minuten naar een workshop. Om te kijken. Meer ruimte zat er toen gewoon niet in mijn hoofd. Beren zaten daar, enorme beren.
Ik was jaloers op de vrijheid van die mensen die daar van alles aan gingen.

Op het punt dat elke creatieveling zal herkennen kwamen Marian en ik ook hier weer beren op de weg tegen, of beter gezegd beren in het bos.
De actionpaint workshop was zo spannend door de totaal ongeschikte setting, gras/modderbodem, dat we ter plekke besloten niet de workshop te geven die we normaal doen en dat was een geweldige beslissing. Het ging niet meer om het resultaat in verf en materie, maar om de mensen die ons vonden die middag. Met een dreigende regenwolk boven onze buitenluchtkoppen speelden we alle regels die horen bij het spel dat je met verf speelt. En vooral met elkaar.

Martijn Aslander heeft tijdens de opening van ons bedrijf in zijn optreden iets gezegd dat wij zo mooi vonden en nog altijd handhaven; mensen kunnen bij ons veilig falen, en omdat Marian en ik ons daar aan over kunnen geven kunnen de andere spelers dat ook.

Dat stukje bos waar we bivakkeerden dat was nog wat. Behalve die naalden en die regen.
We hadden anderhalve kilometer krimpfolie meegezeuld om daar wat mee te spelen.
Het plan was om een world wide web te bouwen tussen die bomen en dat ’s nachts te verlichten zodat er een atmosfeer zou ontstaan die iets toe zou voegen aan deze plek voor de mensen die het wilden bezoeken. De installatie zou het netwerk en de verbindingen uit drukken en we wilden eieren gebruiken om de inspiratie te verbeelden. Het idee was binnen een week bedacht en materiaal was ook geen probleem. Na wat experimenteren hadden we er alle vertrouwen in dat we dat world wide web ook echt konden bouwen. Onze beren hadden in dit stadium nog maar het formaat van een teddy.

Toen ik ’s middags na de actionpaint met mijn emmers vol water, kwasten en andere attributen het huiskamerveld overstak, kwam een attente heer mij tegemoet en nam mijn zware last van mij over. Tijdens het spoelen kwamen we in gesprek. Zijn naam was Wouter en hij vertelde dat hij er zo van hield om in bomen te klimmen.
Ik moest me beheersen om hem niet meteen naar ons kampement te sleuren.

Later klom hij voor ons in de bomen. We hebben niet 1 beer meer gezien.

Ons web spon zichzelf.
De hele natuur werkte mee. Het weer. Het bos. ’s Avonds waren er sterren door de bomen.
We vonden Renger en Steven bereid live muziek te maken voor ons ’s nachts en ineens was het een beetje magisch.
Mensen kwamen, en sommigen bleven om wat tijd met ons te delen daar onder dat world wide web.
Een enkeling was zelfs ontroerd.

Nog meer prachtige foto’s van RonaldAlbers
En foto’s van Marieke van der Veen

Ik ben als een blok gevallen voor een stuk of 200 mensen. M’n hart is flink opgerekt.
Ik heb prachtige verhalen aan de kampvuren gehoord, godenvoer gehad van Wout de Moor en zijn team “komt wel goed schatje”. Stiekem heb ik af en toe mn ego laten strelen door een foute man om lachend weg te lopen en heel af en zong ik mee met de stomme liedjes.
Heel veel kleine foto’ tjes zijn ineens echte mensen geworden op twitter.

In het atelier van Marian ligt een bos op de vloer. Dat krijg je wanneer je de tent afbreekt en inpakt als het regent. Honderden dennennaalden herinneren ons aan dat mooie plekje daar in dat bos. Even buiten de dynamiek van het festival. En toch verbonden met zoveel mensen. Marian weer met andere mensen dan ik en dus dubbel zoveel verhalen als je zo je natte tent uit hangt.

En nu dweil ik wat verloren rond, want ik mis het bos. Ik mis de geuren en de atmosfeer ook al was was deze ietwat vochtig. Ik mis vooral de bijzondere dynamiek die zoveel namen heeft en daardoor niet te benoemen is.

O ja die beren in het bos, die hebben we daar maar gelaten.